از سر عشقت بنالد جان سرگردان من

گر پناه آرد دلم بر سایه ی گیسوی او

آورد از باغ رافت، رحمتی بر خوان من

ای خدا سودائی ام کن تا به درگاهت مدام

من نمی خواهم خدایا تا ز تیغت جان برم

دادن سر بر دم تیغت بود پیمان من

روزنی بر من گشای از آفتاب مهر خود