چو ز آب و گل گذری تا دگر چه هات کنند

تو اعتماد مکن بر کمال و دانش خویش

که کوه قاف شوی زود در هوات کنند

هزار مرغ عجب از گل تو برسازند

برون کشندت از این تن چنان که پنبه ز پوست

مثال شخص خیالیت بی جهات کنند

چو در کشاکش احکام راضیت یابند