گل که ز باغ گل رویش شکفت

رشته ی گیسوی دلم ساز کرد

قفل در از باب معانی شکست

جملگی اندر خط ایجاز کرد

بلبل حیرت زده آواز کرد

لوح جمالش ز بر جان کشید

چشمه ی جان را گهر انداز کرد