پس ببستم من کمر، جبران مافاتم کنم

گوئیا گرد غباری در دل یک توده ام

نیشی ازتقدیر حق، خواب از سر چشمم ربود

دیدم اندر تیرگی چون بیرقی از دوده ام

آبی از توبت به جان آمد؛ بدان پالوده ام

بعد از آن جام می دلبر به دست جان رسید

تیرگی، دیگر نگیرد جان؛ به می آلوده ام