داند به درگه حق، عشق، رشته است

تقدیر جان مرا حق نوشته است

از خاک و شبنم عشقم سرشته است

هر دل که بگذرد او از مسیر عشق

این رشته می بردم تا به بام عرش

برمسندی که نه جای فرشته است

بس گل دروده دراین ره، هزار جان