این رشته می بردم تا به بام عرش

از خاک و شبنم عشقم سرشته است

هر دل که بگذرد او از مسیر عشق

داند به درگه حق، عشق، رشته است

برمسندی که نه جای فرشته است

بس گل دروده دراین ره، هزار جان

از مزرعی که در آن، بذر، کشته است