از کویر جان انسان بوته ی خلق نکو

گر تهی باشد بشر زآن، رونق نادانی است

هم معطر سازد انسان را مدام اش از درون

هم ببخشد اعتبارش، خلعت رحمانی است

می زداید خستگی را چون چراغ جانی است

روشنای روز را روشن تر و شب را نکو

سازد ار باشد کسی را، رحمت پنهانی است