گفتا تو شبروی کن، او را به خانه دیدم

نزدیکتر که رفتم چنگی زنم به زلفش

ناگه ز شور مستی، هستی یگانه دیدم

گفتم که در خیالی یا بسته ای به جانم

شب در خیال رویش دل را زکف بدادم

محنت به دوش جان را سر در خزانه دیدم

گشتم به دور رویش پیوسته هر شب و روز