محنت به دوش جان را سر در خزانه دیدم

گفتم که در خیالی یا بسته ای به جانم

گفتا تو شبروی کن، او را به خانه دیدم

شب در خیال رویش دل را زکف بدادم

گشتم به دور رویش پیوسته هر شب و روز

هر جا که شاخ وبرگی، عکسش به دانه دیدم

ماه رخش بتابید بر این زمین خاکی