در آتش جمالش جانم بسوخت جانم

آن لحظه من زمین را هم آسمانه دیدم

در مزرعی که دایم رحمت نظر نماید

گل را کنار بلبل من شادمانه دیدم

عشقش دهد مدامم جان را بهانه دیدم

بر آستان قربش سر یک شبی نهادم

کردم نظر پس آنگه خود جاودانه دیدم