به خون آلایش از عشقت ز هر آلودگی پالا

بیا ای صاحب هستی خزان دل بهاران کن

درآن تخم از نشاط افکن، جمالت را نمایان کن

دل ما را به رنگ خود بیارای و بسامان کن

دل ما بود از اول صاف و ربانی به لطف تو

به زنگار جهان تیره؛ چو مهر ماه آبان کن