کشانش سوی میخانه، برش گیسو پریشان کن

دل ما بود از اول صاف و ربانی به لطف تو

به زنگار جهان تیره؛ چو مهر ماه آبان کن

چنین می خواهم از رویت، عنان دل به دست آور

رهانش از هوای جان، به راهت رهنمایی کن

تو خود جانی و جانش ده، اسیر کوی جانان کن

دری از باغ اسرارت،گشا بر این دل عاشق