که هر که تخم نکو کشت دخل بد ندرود

سرود و بانگ تو زان رو گشاد می آرد

که آن ز روح معلاست نی ز جسم فرود

چو بند جسم نگشتی گشاد جان دیدی

یقین که بوی گل فقر از گلستانیست

مرود هیچ کسی دید بی درخت مرود

خنک کسی که چو بو برد بوی او را برد