خنک کسی که گشادی بیافت چشم گشود

یقین که بوی گل فقر از گلستانیست

مرود هیچ کسی دید بی درخت مرود

خنک کسی که چو بو برد بوی او را برد

خنک کسی که از این بوی کرته یوسف

دلش چو دیده یعقوب خسته واشد زود

ز ناسپاسی ما بسته است روزن دل