می بردش جان که مسلمان کند عشق من

می بردم سوی منا، تا در آن، بهر یار

در قدم اندازد و قربان کند عشق من

کافر اگر خنده لب آید برش یک نظر

گوی دلم را به کف آرد اگر ماه من

سینه ی جان، عرصه ی چوگان کند عشق من

گر بکشد پرده ز رخسار خود، جان برد