بلیس وار که خود بس بود خدا مسجود

اگر چه قبله حاجات آسمان بوده ست

به آسمان منگر سوی من نگر بین جود

ز روی نخوت و تقلید ننگ دارد از او

جواب گویدش آدم که این سجود او راست

تو احولی و دو می بینی از ضلال و جحود

ز گرد چون و چرا پرده ای فرود آورد