گر سکه ی نکویی، دادی به دردمندی

بادست اگر نباشد، شاید بود به دندان

شادی اگر به دل ها، چون جامه پاره گردد

بردوز و برهم آور چون قرص ماه تابان

از دل برون کن آن را، بنداز در بیابان

ایزد به مهر و رحمت، برروی تو گشاید

دروازه های رحمت از بهر لطف و جبران