گفتا که با گل و مل آسودگی سر آمد

دوش اندرون جانم سودای دیگر آمد

بر کوی می فروشان دل رفت و لب تر آمد

گفتم که از چه رویی، غوغا به جانم افتاد

در حلقه ی گناه عصیان آدمم من

از آن درخت ممنوع هر غصه و شر آمد

« لا تقربا » نبشنید آدم به باغ و جنت