دردیر غم نهادم پا در سرای محنت

از آن درخت ممنوع هر غصه و شر آمد

« لا تقربا » نبشنید آدم به باغ و جنت

نشنیدنی فراوان از روزن و در آمد

بس غصه ها سراغم، در کیسه ی زر آمد

درهاله ای ز جبر و در دام اختیارم

زآن سو گناه طغیان بر جان و بر سر آمد