در صفایش، شهره ی افلا ک کن

رو غبار کین دل را پاک کن

خار غم را بر کن از جان، خاک کن

خانه ی دل را بیارای از کرم

تا نشیند گوهر عشق اندر آن

با گلاب صدق جان نمناک کن

دست همت را بر آر از آستین