زمانه در گذر است و سرم بسامان نیست

سرم به صخره بسایم به چشم اشک آلود

جهان بی تو برایم بگشته دود اندود

فراق روی تو پیرم نمود و درد افزود

امان زجور حسودان روی ماهت یار!

در این سرای کهن، روشنی ز رویت بود