در سیر جان پای خود بنهادم به منظری

در تیه جهل، به شوکت خاران، نمانده ام

با نردبان عشق، ز فلک، من گذشته ام

مرغ از قفس تا به بام جهان، من پرانده ام

آن منظره، جز به خط نگارم نخوانده ام

از ذره تا به فلک اثر و ردپای یار

دیدم، برآن جلوه، ناوک چشمم نشانده ام