جانم از جام جمالت برنمی دارد لبش

چون گلی پوشیده اندر دانه های سنبل است

این جهان و رنگ ورویش را نمی خواهد دلم

جامه ی ژولیده ای باشد مرا همچون جل است

جلوه های روی ماهت هر دلی را چون مل است

باغی از گلهای رویت بر دل آذین بسته ای

کان نصیب پیروان شهسوار دلدل است