مرا با خود ببر، نو کن دلم را هر پگاهی

اگر دستم بیازم از دل اندر حلقه ی عشق

نزیبد دیگرم دنیا و رنگ و نام و جاهی

بسوزان تیرگیهای زمان را هر شب از دل

نشان؛ مهری زمهرت بر جبین، الیار را تا

که در محشر به محضر ناید او با روسیاهی