اندرون، جام دل جان مرا جمشیدی

تنگنای دل تاریک مرا خورشیدی

با تو تاریک نشد نقطه ای اندر خم دهر

به جهان از دل ذرات جهان تابیدی

هستی از بطن عدم «کن فیکون» تو گرفت