بذر حکمت تو دل کون و مکان پاشیدی

با تو تاریک نشد نقطه ای اندر خم دهر

به جهان از دل ذرات جهان تابیدی

هستی از بطن عدم «کن فیکون» تو گرفت

کس نیارست گشاید گره از کار جهان

تو به تدبیر بر آن دست توان یازیدی

گل گلچین خلایق شدن و حسن کمال