تو به تدبیر بر آن دست توان یازیدی

هستی از بطن عدم «کن فیکون» تو گرفت

بذر حکمت تو دل کون و مکان پاشیدی

کس نیارست گشاید گره از کار جهان

گل گلچین خلایق شدن و حسن کمال

از میان همه خوبان، تو به من بخشیدی

بهر من غنچه گشودی همه گل را به جهان