تا پر کند دلم را، از شور ناب هستی

دیدم چه جلوه هایی! در آستان و قامت

باحسن بی مثالش، با جلوه ای ز خالش

در دل فکند شوری، چون شورش قیامت

می زد به دست مهرش، پیمانه ی کرامت

از سوی کوی رحمت، می گسترد نسیمی

گاهی ز عمق جانها، گه پرده ی امامت