از سوی کوی رحمت، می گسترد نسیمی

در دل فکند شوری، چون شورش قیامت

تا پر کند دلم را، از شور ناب هستی

می زد به دست مهرش، پیمانه ی کرامت

گاهی ز عمق جانها، گه پرده ی امامت

آید فروغی از نو، دل بندی ار به رویش

اوضاع عالم ار شد، گردونه ی وخامت