سوی بقا از غصه ها، با چشم بی پروا ببر

ای جان جان! جان مرا تا پیش خود بالا ببر

صبری نماند اندر دلم؛ فردا نگو؛ حالا ببر

دل می کنم از هر چه دارم اندر این محنت سرا

داری فضایی آشنا در وادی عشق و صفا

زاین غربت ظلم و فنا، جان مرا آنجا ببر

پر می زند مرغ دلم اندر هوای روی تو