پر می زند مرغ دلم اندر هوای روی تو

سوی بقا از غصه ها، با چشم بی پروا ببر

داری فضایی آشنا در وادی عشق و صفا

زاین غربت ظلم و فنا، جان مرا آنجا ببر

سوی گلستانت مرا، چون بلبل شیدا ببر

زندانی جبرم ولی اندر لباس اختیار

زاین دار مختاری مرا، در پرده ی غوغا ببر