تا جان گرفت مرا، آن هوای دوست

چرخی زدم چو پرستو مدار عشق

تا جلوه ای به دلم از رخش نشست

در باغ جلوه شدم من هزار عشق

چه چه زنان بکشیدم هوار عشق

اندر کمند نگاهش چو دل فتاد

راهی شدم پی آن شهسوار عشق