مستی از موی نگارم به خود آورد مرا

خم دل کردم از آن خمر خم زلف نگار

پر،که تا نوشم از آن، دل شود آهسته شکار

که چرا عمری از این در شده ام پا به فرار

من غافل چه شود گر قدمی آورم از

عشق جانان، که رسم از عدد ده به هزار