هم دست و پا بودی مرا؛ هم همزبانی مادرم

عمری شدی آبستن بار تبار جان من

تا بر کویر زندگی، گل برنشانی مادرم

روزی در آغوشت بدم بی دست و پا و بی زبان

بر پای فرزندی چو من، در جوانی داده ای

اندر پی ام در پیری ات هم، پاکشانی مادرم

بس خارها بر چیده ای از پیش پایم هر زمان