ذکرش به فکر آغشته ام زآن می سرایم نغمه ای

خواهد شدن بر نقطه ای کانجا یم اندیشه ام

با عشق جانان این دلم در ظلمت زندان تن

گردد رها از هاله ی پیچ و خم اندیشه ام

سازد مرا چون بعد از این زیر و بم اندیشه ام

چون ناف آهوی ختن گردد معطر خوی من

گر عشق جانان باشدا هم و غم اندیشه ام