گهی که خاک شوم خاک ذره ذره شود

ولی چه گویی آن دم که شه شکار بود

هزار ساغر می نشکند خمار مرا

دلم چو مست چنان چشم پرخمار بود

نه ذره ذره من عاشق نگار بود

ز هر غبار که آوازهای و هو شنوی

بدانک ذره من اندر آن غبار بود