چو تو نگویی گفت تو گفت او باشد

دگر مباف که پوسیده پود و تار بود

برو تو بازده اندیشه را بدو که بداد

به شه نگر نه به اندیشه کان نثار بود

چو تو نبافی بافنده کردگار بود