نام تو تشویش و شقاوت برد

وه! چه شراب است و عجب باده ای

برده ای آنجا که ملایک نرفت

جان شیاطین هم از آن رو بتفت

پرده ی تزویر و ریا را درد

جلوه ی هستی همه از نور تو

دل همه صید است و جهان تور تو