چو با گردان غم، آن شب در افتاد

نشان از صولت هابیل دارد

سلاحش دست تاول بسته اش بود

به فکرش مادر دلخسته اش بود

دلش زخمی عمیق از خنجر افتاد

گذر کرد آن دم از دروازه ی نور

خیالش با من است و پیکرش دور