چه شبها مادری در انتظارش

یکی « قاسم »؛ یکی هم « اسمعلی » بود

وطن یاری به از آنان ندیده

گلی خوشبوتر از آنان نچیده

به یاد نو گل بس با وقارش

گشود از چشم خود، سیلاب اشکی

فلک را پر شود تا بلکه مشکی