ز هجران گلی، خاکسترم من

گشود از چشم خود، سیلاب اشکی

فلک را پر شود تا بلکه مشکی

فلک! رحمی کن آخر؛ مادرم من

به جای پیکرش، عکسی ببوسید

کسی حالی از این مادر، نپرسید

هنوز امید دیدارش به دل بود