که وقف خدمت میهن بود نه رمالی

که پور مام وطن شد چو پور خلخالی؟

به ساز « سریه » و سوز محبت و عشقی

گلیم خانه ی بختی ببافد او؛ عالی

معلمی بود او، تاجور به ملک صفا