صولت مردی به خود داری؛ نشان از دلبری

مطمئنم گل ز بستان کرامت چیده ای

خوی انسانی تو را بس زینتی زیبا بود

بوته ی جان را بدان، آب صفا پاشیده ای

این ملاحت را از آن، بر چهر جان بخشیده ای

این دل صافی که داری؛ شهره ی آفاق باد

دست مهری چون سر بیچارگان یازیده ای