فارغ از رنج و زوال

گاه معماری خوشبختی هاست

طرح آن را تو بباید ریزی.

مقصدش دیر سرور است و کمال

همه ی هر چه بخواهی آنجاست

خیمه هایی ز محبت بر پاست

هر که در آغل پستی، بچراند جان را