گنج عشق اندر حصاری از بلاست

مزرع بی آفت خوشبختی است اقلیم عشق

هر که بی عشق است؛ از عرفان تهی است

جانش از دردانه ی ایمان، تهی است

هر که عاشق؛ بر بلایی مبتلاست

هر که را پایی به خار است و سری بر دار عشق

کی بود خوار