وز حصر جهل و ظلمت، دروازه ی خروج است

از بهر کار ، دیر است

سرمال عشق و توفیق

سرمایه ی تکامل؛ سرمایه ی عروج است

این موهبت، الهی است

غفلت چو بی پناهی است

مگذار گرد غفلت، بر روی دل نشیند