غافل بجز بطالت، در عمر خود نبیند

این موهبت، الهی است

غفلت چو بی پناهی است

مگذار گرد غفلت، بر روی دل نشیند

عمر ار هدر کند کس

بیهوده سر کند پس

ای دل! تو بنگر آن را