عندلیب آری ز روی گل شود خندان و شادان

از ره صد سالۀ بنگاله بازآمد به یک شب

طفل شعر فارسی، لیکن جوانمرد و غزلخوان

گل تبسم زد به روی عندلیب پارسی گو

تازه شد عهد مودت دوستداران کهن را

با همه، بعد دیاران، بی نیاز از عهد و پیمان

گر ملل را وحدت اوطان فزاید بر اخوت