تا ملامت گوی خود گردی وزین پس نشمری

گر به پیش چشمش آید در مقام دلبری

کاش خودبینی شبی در خواب محبه یی چنین

وحشتت گیرد گریبان و ز خواب خوش پری

غول بی شاخ و دمی را حور و غلمان و پری

آرزوی شهرتت گر هست فکری بکر کن

ورنه بی نام و نشانی تا به تقلید اندری