تو همانا دایۀ دلسوزتر از مادری

تو نوای بار بد نشنیده چون وصفش کنی

تو نکیسا را ندیده چون ز چنگش مخبری

لیلی اندر حق مجنون چون تو بی تابی نکرد

نان به نرخ روز خوردن زان مثل شد در جهان

تا به چشم وقت بر اطوار گیتی بنگری

«کل یوم کان فی شان» برهان من است